مقصود از « بسمله عبارت بسم الله الرحمن الرحیم » است و بدان تسمیه نیز گفته شده است .

 

بسمله در آغاز تمامی سوره ها به جز سوره توبه نازل شده و جزئی از سوره می باشد هر چند فقط در سوره فاتحه الکتاب آیه ی مستقلی به شمار رفته  است و دررسم الخط مصاحف در همه جا به جز سوره توبه نوشته شده است و برطبق حدیث نبوی پیامبر اکرم (صلي الله عليه وآله) انقضاء سوره و آغاز سوره ی دیگر را با نزول « بسم الله الرحمن الرحیم » می دانسته اند .

بنابراین به اعتقاد شیعیان ذکر بسمله در آغاز سوره ها به جز سوره ی توبه و نیز هنگام ورود از سوره ای به سوره ی دیگر لازم است . تمام قراء سبعه در ابتدای قرائت از اول هر سوره بسم الله را خوانده اند و نیز در هنگام وصل سوره ناس به سوره ی فاتحه ذکر بسمله را لازم می دانند . ولی میان دو سوره در هنگام ورود از سوره ای به سوره ی دیگر اختلاف وجود دارد .