عمروعاص ، آن مکار حیله باز ، که تمام توطئه ها و خرابکاری های دوران معاویه از او نشأت می گرفت و در حقیقت او فرد اول جنایات معاویه به شمار می رفت و معاویه نقش دوم را داشت ، در قصیده معروفی به نام جلجلیّه به جنایات دوران معاویه و فضائل علی(ع) به شکل زیبایی اعتراف می کند ، اشعار زیر گزیده ای از قصیده اوست :
معاویةُ الحالَ لا تَجهَل***وَ عَن سُبُلِ الحَقِّ لا تَعدِل
ای معاویه ! اکنون خودت رابه نادانی مزن و از مسیر حقّ و عدالت منحرف نشو ( اگر خدمات مرا فراموش کرده ای برایت بازگو می کنم ) :
وَ کِدتُ لَهُم اَن اَقامُوا الرُّماحَ***عَلَیها المَصاحِفَ فِی القَسطَل
من بودم که در جنگ صفّین ، ان زمان که لشکریان علی(ع) تا نزدیک خیمه تو رسیده بودند ، حیله قرآن بر فراز نیزه ها را مطرح کردم ، و بدین وسیله تو را از سقوط حتمی نجات دادم ( آیا فراموش کرده ای ؟! )
نَسیتُ مُحاوَرَةَ الاَشعَری***وَ نَحنُ عَلی دُومَةِ الجَندَل ؟
ای معاویه ! آیا داستان حکمیّت ، که در منطقه دومة الجندل رخ داد را فراموش کرده ای ؟
خَلَعتُ الخِلافَةَ مِن حَیدَرٍ***کَخَلعِ النَّعالِ مِنَ الاَرجُل
آن جا که با حیله ای شگرف علی(ع) را از خلافت خلع کردم ، همان گونه که کفش ها را از پا در می آورند !
وَ البَستُها فیکَ بَعدَ الإیاسِ***کَلُبسِ الخَواتیمِ بِالاَنمُل
و سپس لباس خلافت بر قامت تو پوشانیدم ، همان گونه که انگشتری را بر انگشتان می کنند !
وَکَم قَد سَمِعنا مِنَ المُصطَفی***وَصایا مُخَصَّصَةً فی عَلیٍّ ؟
( معاویه ! تمام این خدمات نه به خاطر استحقاق تو برای خلافت بود ، بلکه به خاطر آن بود که هوای نفس بر ما غالب بود ، وگرنه شکّی نیست که علی (ع) خلیفه حقیقی پیامبر (ص) است ، چرا که : از پیامبر(ص)  بارها و بارها سفارش های فراوانی در مورد علی(ع) شنیدیم
وَ فی یَومِ خُمٍّ رَقی مِنبَراً***یُبَلِّغُ وَالرَّکبُ لَم یَرجُل
همانگونه که روز غدیر خم را فراموش نکرده ایم ، که پیامبر (ص) در آن روز بر فراز منبر بالا رفت و فرمان خدا را ، در حالی که مسلمان ها اجتماع کرده بودند ، به مردم ابلاغ کرد
وَ فی کَفِّهِ کَفِّهِ مُعلِناً***یُنادی بِاَمرِ العَزیزِ العَلیِّ
آن روز دست علی(ع) در دست پیامبر(ص) بود و به صورت آشکار و با صدای بلند فرمان خداوند را بیان کرد
وَ قالَ فَمَن کُنتُ مَولیً لَهُ***فَهذا لَهُ الیَومَ نِعمَ الوَلِیّ
حضرت رسول(ص)  در آن حال فرمودند : « هر کس من مولای او هستم ، این علی(ع) نیز مولای اوست »
وَ اِنّا وَ ما کانَ مِن فِعلِنا***لَفی النّارِ فِی الدَّرکِ الاَسفَلِ
معاویه ! ( باید حقیقتی تلخ را اقرار کنم و آن این که : ) من و تو و افعال و کردار ما ( وکسانی که با ما همراه بوده اند ) در جهان آخرت در قعر آتش جهنم خواهیم سوخت و در درک اسفل جای خواهیم گرفت ! ( الغدیر/ج2/ص114 ) ، ( آیات ولایت /آیت الله مکارم شیرازی )
علّت این که عمروعاص اشعار فوق را سرود این بود که معاویه وی را استاندار مصر کرد ، مرسوم بود که استانداران درآمدها و مالیات ها و خراج ها را جمع آوری می کردند و قسمتی را برای خود نگه می داشتند و قسمت دیگری را برای حکومت مرکزی می فرستادند ، ولی عمروعاص از این سنت سرباز زد و هیچ چیزی برای معاویه نفرستاد ، معاویه از این کار عمروعاص ناراحت شد ، نامه ای برایش نوشت و او را مؤاخذه نمود و به عمروعاص دستور داد که قسمتی از خراج و درآمد مصر را برای حکومت مرکزی بفرستد . عمروعاص که خدمات فراوانی به معاویه کرده بود ور در بعضی موارد حکومت او را از خطر سقوط رهانیده بود و اکنون می دید که معاویه خدماتش را فراموش کرده ، قصیده جلجلیّه را سرود و برای معاویه فرستاد . وقتی قصیده مزبور به دست معاویه رسید ، گویا از کرده خود پشیمان شد و گفت : « دیگر کاری به کار عمروعاص و خراج مصر نداشته باشید!» ( آیات ولایت در قرآن/381 )